De kracht van een zwart-wit foto!

De kracht van zwart-wit fotografie


“Voor een goede foto moet je weten waar je moet staan" - (Ansel Adams)


Iedereen kent vast de bekende Amerikaanse fotograaf Ansel Adams (20 februari 1902 - 22 april 1984) hij wilde aanvankelijk musicus worden en is vooral bekend van zijn indrukwekkende landschapsfoto's in zwart-wit, geïnspireerd door een trip naar Yosemite National Park in 1916.

Ansel Adams wordt gezien als een van de invloedrijkste fotografen van de twintigste eeuw, het boek “Ansel Adams” 400 Photographs is dan ook een aanrader, het boek staat vol met prachtige inspirerende zwart/wit beelden.

In zijn zwart-wit foto’s zorgde hij ervoor dat de foto’s aan alle gradaties van wit naar zwart voldeden (het “zonesysteem”) en besteedde zowel tijdens de opname als in de donkere kamer daar erg veel aandacht aan.

Het zonesysteem werd rond de jaren ‘40 bedacht door hem bedacht en is een middel om de relatie tussen verschillende toonsoorten vast te leggen in zwartwit fotografie. Ansel Adams verdeelde de verschillende grijs gradaties van een zwart wit afdruk in 10 zones (overeenkomend met de stops van een belichtingsmeter): beginnend bij helemaal zwart (zone I) tot helemaal wit (zone X). Bij het maken van de opname kan het zonesysteem je helpen om er rekening mee te houden hoe een uiteindelijke (zwart wit) afdruk eruit gaat zien.


In dit zone system omschrijft Adam de 11 zones:

1. Puur zwart

2. Dichtbij zwart, iets meer toon maar zonder structuur

3. Bijna zwart. Geen structuur. (4 stops minder dan volgens de belichtingsmeter van de camera)

4. Het begin van structuur in de schaduwen (3 stops minder)

5. Donkerste zone met duidelijke structuur. Donkere onderwerpen (2 stops minder)

6. Gemiddeld gebladerte, donkere steen, schaduw in landschap (1 stop minder)

7. Gemiddeld (18% grijskaart) grijs: donkere huid, verweerd hout (belichting volgens de camera)

8. Grijstint van de huid van een blank persoon (1 stop meer dan volgens lichtmeter)

9. Lichtgrijs: hele lichte huidtinten. (2 stops meer dan volgens camera)

10. Wit met structuur: sneeuw in de schaduw (3 stops meer)

11. Wit zonder structuur, de kleur van het fotopapier: sneeuw in de zon (4 stops meer)


Deze zones werden gemaakt voor analoge zwartwit fotografie, voor het maken van een goede zwartwit foto zijn ze echter nog steeds relevant. Als je zijn foto’s bekijkt lijkt het alsof hij het licht achtervolgde en hij het naar de hand zette, het licht speelt een heel grote rol en dat spreekt dan ook duidelijk uit zijn foto’s. Bijzonder gedetailleerde en indrukwekkende opnames van bossen, valleien, rots-landschappen, meren en zeezichten, waarin hij een ode bracht aan de ongerepte Amerikaanse wildernis.

Voor het maken van een goede zwart-wit foto is vooral het denken in zwart-wit erg belangrijk, tijdens het fotograferen moet je eigenlijk al bedenken hoe de foto er in zwart-wit uit zou (kunnen) zien.


Bedenk wel dat een zwart-wit foto iets anders is dan een plaatje waaruit de kleuren zijn weggehaald. Elke situatie is anders, om een sprankelende zwart-wit foto te krijgen is het van belang de techniek als de nabewerking goed te beheersen, daarbij is niet elke foto is geschikt om van kleur naar zwart-wit om te zetten.

Fotograferen is schrijven met licht, dit is eigenlijk altijd van belang maar bij zwart-wit speelt dit een extra grote rol. Let bij het fotograferen op zonnige locaties op de aanwezige contrasten, schaduwen, lichtinval en eventueel tegenlicht, maar je kunt ook juist kiezen voor contrastarm licht wat voor verrassende beelden kan zorgen.

Tips:

  • Denk in zwart-wit
  • Fotografeer in RAW
  • Lage ISO-waarde (vermijd ruis)
  • Zorg dat de belichting in orde is, controleer het histogram
  • Belicht over als wit ook echt wit moet worden

Zoek naar abstractie, als lijnen en patronen.

Gebruik lange sluitertijden.

Ga de ‘doordrukken en tegenhouden’ gereedschappen niet uit de weg. Deze komen uit de donkere kamer en zijn nog steeds actueel

Probeer eens HDR in zwartwit en bewerk de foto eens in NIK SEP van DxO

Benadruk de stemming. Zwartwit is hier uitstekend geschikt voor, het kan emotie versterken..

Maak de foto in kleur, je kunt dan alle kanten later op met bewerken (Een zwart-wit-foto bestaat alleen uit verschillen in donker en licht, terwijl een kleurenfoto ook nog de informatie over de kleur van het licht bevat. Deze informatie gaat verloren als je direct in zwart-wit maakt

  • Sta eens vroeg op, benut het mooie licht dat de laagstaande zon veroorzaakt
  • Experimenteer met over- en onderbelichten van je onderwerp

Compositie is zeker bij zwartwit fotografie erg belangrijk, het is mede een essentieel element om de foto aantrekkelijk te maken.

Denk aan een symmetrische compositie, ook diagonale lijnen werken goed in composities, de regel van derden kan je ook altijd toepassen. Bekijk bij elke foto opnieuw wat het beeld versterkt, bijvoorbeeld de combinatie van tegenlicht, zwart-wit en een beetje onderbelichten geeft een mooi resultaat.

Let bij landschappen ook op de lucht, dreigende wolkenpartijen kunnen een waardevolle toevoeging aan het beeld zijn.

Beweging in een foto of fraaie invoerende lijnen als paden, wegen, paaltjes, watertjes etc. doen het vaak goed in een foto.

Kijk eens met één oog als je het landschap bekijkt, je ervaart alles dan zoals een foto er ook uitziet, namelijk 2D.

Zoek dus naar patronen, lijnen, reliëf, reflecties, texturen, scheuren, schaduwen, contrasten en mooi belichte details, allemaal dankbare onderwerpen om te gebruiken in de zwartwit fotografie.


Het gebruik van filters zal in een ander artikel ter sprake komen maar experimenteer gerust!




  



                              





Read more

Hoe kom je van een grauwe en te grijze foto af

Het afgelopen weekend ben ik een lang weekend weggeweest en heb ik 2 foto's gemaakt met een vooropgezet doel

Een probleem wat ik heel vaak tegenkom bij het beoordelen van foto's is dat ze er grauw en mat uitzien en helderheid en frisheid missen.

De foto's in het screenshot zijn de onbewerkte RAW bestanden zoals ik ze gemaakt heb.

Hieronder zien jullie een screenshot van een bewust NIET op rechts belichte foto aan de linkerkant en aan de rechterkant een bewust op rechts belichte foto (ETTR).

Het voordeel van de ETTR belichte foto is dat er in de nabewerking niet zo heel veel hoeft te gebeuren en je geen zware ingrepen hoeft te doen om de foto er fris en helder uit te laten zien.

Als ik bij de rechter foto (onbewerkte foto) in ACR (LR) de ALT ingedrukt houd en zie dan bij het schuifje van de witten als zwarten dat er geen correctie nodig is, het voordeel van een goed belichte foto!

Als het histogram niet netjes rechts staat, zie mijn voorbeeld, krijg je al snel een grijze matte weinig contrastrijke foto.

Natuurlijk ga je in de nabewerking nog een en ander aanpassen om de foto zo mooi mogelijk te bewerken maar dat horen geen zware ingrepen te zijn die je eigenlijk al tijdens het fotograferen in de hand hebt.

Een zware bewerking kan bij bepaalde foto's een meerwaarde zijn, denk aan het bewerken van urbex of bepaalde structuren die gewoon wat extra contrasten nodig hebben.

Zware ingrepen in zowel donkere als lichte partijen zorgen voor een toename in korrel/ruis en doen de foto geen recht. Oplossing: beter op rechts belichten en houd het histogram in de gaten!

Read more

Urbex – een weekend vol belevenissen!

Sinds 2014 ben ik toch wel geïnteresseerd geraakt in het fotograferen van Urbex, de in dit artikel geplaatste foto’s zijn allen door mij gemaakt en mogen niet zonder toestemming gebruikt worden.

Urbex is een afkorting van urban Exploring waarbij het gaat om het opsporen en fotograferen van de schoonheid van verval. Een verlaten villa’s, boerderijen, fabrieken, kerken of kastelen, soms zelfs nog compleet met inboedel. Ook in onbruik geraakte metrobuizen, oude treinstellen, spooksteden leveren verrassende beelden op, je waant je soms in een slaapkamer waar de bewoner net uit bed is gestapt of net heeft ontbeten.

Het vinden van locaties vergt erg veel tijd, m.b.v. Google, Street view en satellietbeelden, foto’s van urbex-locaties van anderen helpen je hier verder bij.

Zodra er een leuk aantal locaties is gevonden maken we een route en trekken we vanwege de afstand er 2 dagen voor uit, dit betekent dat wij altijd naar het buitenland moeten omdat in Nederland vrijwel alles direct gesloopt wordt.

Locaties worden geheimgehouden en zelden vrijgegeven, wat het lastig maakt voor nieuwkomers zoals wij, je moet alles zelf uitzoeken, hoe je er binnenkomt en of het er nog is. Gelukkig zijn er een aantal mensen die een RIP-lijst online hebben staan zodat je een indicatie krijgt of het al dan niet de moeite waard is.

Voor vertrek zorg je dat de basisuitrusting in orde is:

  • Camera + volle accu en reserve accu
  • Objectieven, super groothoek is heel handig
  • Statief met draadontspanner
  • Zaklamp of via smartphone zaklamp
  • Volgeladen smartphone + powerbank
  • Eten en drinken
  • Stevige donkere kleding en schoenen
  • Verbandtrommeltje
  • Schroevendraaier, sleutelsetje, oude klantenpas (soms wil een deur daar mee open)
  • Vochtige doekjes


Eenmaal op de locatie is het eerst van belang om te kijken waar we kunnen parkeren zonder al te veel op te vallen bij buren etc. maar ook hoe we naar binnen kunnen komen, dat is soms lastig maar het kan ook zo zijn dat je zo naar binnen kunt stappen. Eenmaal binnen is het goed opletten en testen of er geen gevaarlijke verrotte vloeren, trappen etc. zijn, sommige panden zijn namelijk in zeer slechte staat.

Je fotografeert vaak onder slechte lichtomstandigheden en een statief is echt noodzakelijk, zet de ISO zo laag mogelijk, je werkt vanaf statief met stilstaande onderwerpen, de sluitertijd is niet van belang. Zelf fotografeer ik altijd op de M-stand (RAW - AWB) omdat ik alles zelf in kan stellen, als je dit eenmaal gewend bent wil je niet anders meer. Op de locaties zal je zien dat je heel anders moet gaan kijken, soms ziet het er ogenschijnlijk oninteressant uit maar valt er in de nabewerking een geweldige foto uit te halen.

In 2017 hadden we een leuke trip samengesteld in België, net onder Turnhout richting Mechelen.

We startten bij de helaas inmiddels verbrande farm “Paternoster”. Het grappige is dat een pand er vaak aan de buitenkant lelijk uitziet maar een pareltje voor de urbexer is als je over de drempel stapt, zo ook hier. De pannen stonden zelfs nog op het fornuis, wel erg smerig allemaal natuurlijk maar oh zo gaaf!

De wind blies boven door de kapotte ramen en zorgde ervoor dat de oude gordijnen rafelig en vol gaten wapperden, fraaie houten en zelfs opgemaakte bedden, kleedje ervoor, oude houten kinderstoel, kastjes, medicijnflesjes, alles stond er nog. Er viel mooi licht naar binnen en konden we sfeervolle beelden maken, in de voormalige stal stond het vol weckpotten en een oude kinderwagen, in de kelder nog wat ingemaakte groenten, vergeelde sperziebonen die er niet echt smakelijk uitzagen.

Aangezien we een aardig aantal locaties op ons programma hadden staan zijn we na 2 uurtjes weer verder gegaan. In een klein dorpje stond de villa die wij op het oog hadden, eerst over het hek geklommen maar helaas bleken alle deuren van deze prachtige villa net voorzien te zijn van nieuwe glimmende hangsloten. We stonden met de neuzen tegen de ramen en zagen we een volledig gemeubileerd huis, een aantal oude vogelkooien en fladderende vlinders tegen de ramen. Bij een nabijgelegen restaurantje gevraagd of de eigenaren toevallig bereikbaar waren maar helaas waren die verhuisd en hebben dit volledig gemeubileerd achtergelaten.

Verder richting Aarschot waar we meer geluk hadden en een (van de buitenkant gezien) enorm saai huis zo binnen konden lopen. Tot onze verrassing troffen we een geweldig mooi interieur aan. Het kristallen glasservies stond uitgestald op een tafel en in de “zondagse” kamer stond de tafel gedekt en konden we bij wijze van spreken zo aan tafel, ongelooflijk, dit soort dingen zijn dan ook wel de dingen waar je blij van wordt.

Overal zie je toch wel meerdere kruizen aan de wand hangen, in elke kamer staat of hangt er wel eentje, zo ook op de site te zien is.

Na een paar huisjes bezocht te hebben werd het tijd om ons hotel in Leuven op te zoeken, een leuk restaurantje gevonden waar we heerlijk gegeten hebben. Teruglopend naar het hotel kwamen we honderden rolkoffers tegen, wat een herrie, alle studenten kwamen vanaf het station weer richting centrum en dat hebben we geweten ….

De volgende ochtend stond de Oriënt-Express op het programma, vooraf had ik via Google al gekeken hoe we daar konden komen, langs het hele spoor stond een hoge betonnen muur, onmogelijk hier overheen te komen.

De Oriënt-Express was een beroemde luxetrein van de Belgische Compagnie Internationale des Wagons-Lits die van Parijs naar Constantinopel, tegenwoordig Istanboel, reed. Deze trein reed als lijndienst, met onderbrekingen en via verschillende routes, onder verschillende namen tussen 1883 en 1977 en staat dus op het rangeerterrein in Leuven af te takelen.

Er restte ons niets anders dan via de officiële toegang het terrein op te gaan, al snel zagen we dat in een van de gebouwen het Politiebureau zat, tja wat nu?

Het was erg rustig gelukkig en we zagen niemand, voorzichtig en wat bukkend toch voorzicht langs het politiebureau gelopen. Daar zagen we een grote loods waar de Oriënt-Express met wagons gerangeerd stonden.

Zoals op veel urbex-locaties was er e.e.a. vernield en voorzien van graffiti. Vooral jammer dat de oude luxe zetels gevuld met paardenharen door vandalen beschadigd zijn en overal in de trein en wagons graffiti te zien was, toch een paar leuke foto’s kunnen maken met de super groothoek.

We hadden nog 3 superleuke locaties gepland, Bloso Hofstade, Boucherie Gepetto en Farm B&J dus het was tijd om te vertrekken.


BLOSO - Hofstade

Deze locatie was vrij eenvoudig te vinden en dat was best lekker na al dat gezoek, auto’s geparkeerd en lekker al wandelende door het park van het nieuwe zwembad naar het oude vervallen openluchtzwembad dat in 1990 gesloten werd. Om op het terrein te komen moesten we door hekken en al zigzaggend door de kleedkamers om bij het gebouw te komen.

We splitsten ons in twee groepjes waarbij twee 2 urbexers langs de oeverrand naar het gebouw aan de overkant liepen.

Zelf was ik bezig in het deel wat je hier op de foto ziet, prachtige structuren en een oude klok hing aan de kop van het gebouwtje waar voorheen de kantine gevestigd was. Een paar urbexers waren op de trappen bezig en buiten op het terrein. Opeens hoorde ik iets achter mij en dacht dat het een van mijn mede-urbexers was maar nee het was een behoorlijk boze man, de beheerder van het terrein!

We moesten direct komen, oh zei er eentje hoe komen we bij u dan? De man antwoordde woest “hoe je gekomen bent natuurlijk!”

Wij zo langzaam mogelijk teruglopen, zodat ik kon proberen de anderen aan de overkant te bellen en te waarschuwen, helaas werd de telefoon niet opgenomen.

Bij het hek aangekomen stond de man ons op te wachten en snauwde ons toe of wij het normaal vonden zo naar binnen te gaan. “Meneer, het hek stond open” merkte een van de urbexers op, dit was een foute opmerking, want de man reageerde daarop met de vraag of wij het normaal vonden als de voordeur van je huis openstaat en er vervolgens mensen zomaar naar binnen lopen ……

De man vroeg of er nog meer mensen waren, wij hebben ons van de domme gehouden en gezegd dat dit groepje ons urbex-groepje was (en duimden dat de andere twee onderdoken).

Wij moesten de foto’s wissen in het bijzijn van de man of anders haalde hij de politie erbij en zouden wij een bekeuring krijgen van ca. €200, pfff, dan is de keuze snel gemaakt natuurlijk. Ik probeerde de man nog wat te kalmeren door wat neutraler gespreksstof aan te snijden, het ontstaan van het zwembad etc. en dat wij niet de intentie hadden iets te slopen of wat dan ook. De man was niet over te halen en de foto’s moesten gewist, zo jammer want er waren een aantal zeer gave bij, ik durfde het aan om de bovenstaande 2 foto’s toch te bewaren.

Nadat wij “alles” gewist hadden wenste de inmiddels gekalmeerde en wat vriendelijker geworden man ons een prettige dag toe en stapte in zijn patrouillewagen.

Tja, hoe nu verder, we mochten nog wel op afstand fotograferen met het water ertussen maar onze andere urbexers zaten nog aan de overkant. Ik probeerde nogmaals te bellen maar geen reactie, tot overmaat van ramp zagen we hen buiten bij het gebouwtje voor de installaties fotograferen.

Het verhaal van de een van de urbexers aan de overkant van het water:

“Ik zat daar aan de overkant zo heerlijk in mijn bubbel dat ik helemaal niet meer door had dat we eigenlijk iets deden wat niet mocht en stond daar open en bloot te fotograferen en naar de man te zwaaien. Ik dacht nog heel onnozel: heeft hij het nu tegen mij? Ik keek nog omhoog tegen wie hij het had en zwaaide lief terug en ging door met fotograferen totdat de man naar onze kant was gelopen en boos zei dat wat we deden niet mocht. Ik zei hem nog; ja maar we hebben niets gesloopt hoor, we konden zo naar binnen, we maken alleen maar foto's. Ja, zei hij: je mag toch in Nederland ook niet zomaar overal naar binnen waar een hek omheen staat? Nee, zei ik, u heeft helemaal gelijk. Sorry maar we zijn erg netjes.

De man: “Nou, je moet al je foto's wissen en van je medekandidaat ook.”

Oké dat gaan we doen, ik kom, even omlopen en M. geroepen en gezegd wat er aan de hand was.

Potver dachten we: niet wetende wat er met jullie (de andere groep) gebeurd was. Ik zei tegen M: heb jij nog een kaartje? Wisselen dan en snel nog wat foto's maken voor de nep! Terwijl we omliepen het kaartje verwisseld maar M. was zo zenuwachtig dat het niet lukte, ik zei ik doe net of ik hem niet begrijp, ik ga onnozel doen. Dus liep ik met bonkend hart op hem af: “nou sorry hoor, ik begrijp u helemaal, ik heb alles gewist!

Huh zegt die man, dat was natuurlijk niet de bedoeling, je moest het bij mij wissen! Ohhh zei ik heel onnozel. u zei dat ik het moest wissen dus dat heb ik gedaan. Kijk maar!😂


Vervolgens moest ook M. de bestanden wissen onder zijn toeziend oog, ze had wat foto's op de terugweg gemaakt en was die aan het wissen waar hij bij stond. De man was inmiddels helemaal in gesprek met mij en hij niet echt meer oplette wat M. aan het doen was, dus M. dacht: ha dat is handig, ik heb geluk. Dus zei ze heel hard, ”zo” dat was de laatste!” En ja hoor hij vroeg en keek niet verder.

Aan de twee urbexers werd ook gevraagd of ze bij ons groepje hoorden, dit hebben zij ontkend gelukkig, wij hebben heel nonchalant nog wat foto’s gemaakt aan de overzijde en niet op hen afgestapt. Pas bij de auto’s zagen we elkaar weer ;-).

Voortaan stoppen we zeker een extra SD-kaartje in onze zak, direct zorgen dat er een paar foto’s mee gemaakt worden en dan wisselen voor een andere SD-kaart waar je de serie op wilt zetten. Mocht je betrapt worden dan kan je eventueel als je voldoende tijd hebt dit ongezien te doen, het SD-kaartje wisselen en anders heb je in ieder geval nog iets op een van beiden staan.


Boucherie Gepetto

Een locatie waar ik samen met een andere goede kennis en urbexer enorm veel dagen mee bezig ben geweest om de locatie te achterhalen. Soms zaten we tot in de nacht via de WhatsApp dingen door te sturen en te zoeken, we moesten en zouden het vinden!

Toen we het hadden gevonden zagen we wel dat het een onooglijk huisje was waarvan je nooit gedacht zou hebben dat het binnenin zo mooi zou zijn.

Het huisje lag aan de doorgaande weg in een gehuchtje, de auto’s langs de weg geparkeerd en gezwaaid naar een buurvrouw en gewoon doorgelopen. Door de heg en via de losse op een kier staande achterdeur naar binnen.

De slagerswinkel was nog zeer authentiek, aansluitend een woonkamer met alles er nog in!


Na dit juweeltje dat alle uren zoekwerk zeer zeker de moeite waard is geweest gingen we naar onze laatste locatie voor we weer richting huis zouden gaan, het was Farm B&J.

We reden met twee auto’s richting Farm B&J, de andere auto was net even eerder dan wij gearriveerd en zij liepen op de farm af.

Bij de oude farm aangekomen zei urbexer S. tegen de rest: “kom maar meiden daar staat een houten schot voor het raam en dat zit los”, terwijl ze het schot weghaalde kletterde erachter een stalen pijp naar binnen, de pijp hield zo te voelen het houten schot tegen. Door een houten schot lieten zij zich natuurlijk niet tegenhouden, dus klom S. naar binnen.

Terwijl ze half binnen was zei ze tegen de meiden: whow! Het is gaaf hierbinnen hoor, echt top! En zei ook nog “hehhhh er staan colaflessen binnen, wat apart.” Terwijl ze opkeek keek ze recht in de ogen van een oude man in een oude jas die heel boos zei: “wat moet dat daar!”

S. schrok enorm want dat had ze niet verwacht en zei tegen de man “oh sorry” en klom weer terug uit het raam en deed weer netjes het schot terug voor het raam.

Vervolgens draaide zij zich om en zag het verschrikte gezicht van C. die eerst hardlopend weg liep en het vervolgens steeds sneller op het rennen zette en achter de auto ging zitten. Vervolgens rende M. er ook maar achteraan en tot slot S. ook omdat het onduidelijk was wat de oude man van plan was.

Wij zaten nog steeds in de op de weg stilstaande auto met de ramen open het hele spektakel te bewonderen en zagen het oude mannetje woest zwaaiend naar buiten komen “rennen” en viel het ons mee dat hij geen geweer in zijn handen had.

Om de kat niet op het spek te binden zijn wij maar om het op het kruispunt staande mannetje heengereden en deden of wij er niets mee te maken hadden, even verderop ontmoetten wij elkaar en hebben ons de tranen gelachen.

C. vroeg zich af wat er toch allemaal gebeurde en of dit wel normaal was, zij was voor de eerste keer mee op urbex-trip, gelukkig maken we dit zelden mee.

Helaas geen foto’s van een gave oude Singer naaimachine die daar moest staan, vooraf meermaals gecontroleerd of het leegstond en dat was bevestigd. Het mannetje is waarschijnlijk in zijn middagdutje gestoord door de kletterende metalen buis ….. we kunnen ons voorstellen dat hij boos was.


Het einde van de urbex-trip verliep op een grappige en onvoorspelbare wijze en hebben we er nu nog regelmatig lol om.





Read more

Mogelijke oorzaken onscherpe foto's

Ter info onderstaand wat oorzaken die onscherpte in foto's kunnen veroorzaken. Op het schermpje (preview is een jpeg) van de camera lijken de foto's misschien scherp maar later .....

- Let op dat je een schone lens/ filter hebt.

- Slechte kwaliteit van filters op de lens of het stapelen van veel filters

- Bewegingsonscherpte

- Controleer je camera-instellingen, misschien staat er nog iets niet juist ingesteld

- Gebruik een statief

- Beeldstabilisatie uit op statief of bij gebruik pittenzak, muurtje o.i.d.

- te dichtbij fotograferen, gebruik een DOF calculator om de juiste/beoogde scherpte te behalen

- let op combinatie diafragma - brandpunt - afstand tot onderwerp

- Erg hoge ISO instelling

- Gebruik van uiterste diafragma

- Diffractie, fotograferen met kleinste diafragma zal in alle gevallen zorgen voor verlies aan scherpte in de fijnste details, vanaf f/11 zal dit toe gaan nemen.

- Gebruik van uiterste brandpuntafstand (Objectieven met een groot zoombereik (zoals een superzoom van 18-200mm) hebben meer last van beeldfouten)

- Let op instelling AF modus

- Teveel scherpstelpunten

- Scherptediepte op de verkeerde plek

- Scherpstellen op te weinig helderheid en contrast


Read more